چهارشنبه ۲۹ شهريور ۱۳۹۶ - 18:59 - 2017 September 20
به‌روز شده در: ۰۳ خرداد ۱۳۹۶ - ۰۷:۰۸
کد خبر: ۳۵۱۸
تاریخ انتشار: ۳۰ آذر ۱۳۹۵ - ۲۰:۰۸
تعداد بازدید: ۱۳۴۲
وقتی خبر اختلاس صندوق ذخیره فرهنگیان منتشر و علنی شد عدد و رقم منتشرشده همگان را به شگفتی واداشت خبری که نشان می‌داد معلمان دارای چه سرمایه اقتصادی عظیمی هستند اما از مواهب این سرمایه برخوردار نیستند.

جعفر ابراهیمی-  در حالی به پایان پاییز نزدیک می‌شویم که ماه‌های گذشته شاهد تحولات خاصی در عرصه آموزش‌وپرورش بودیم. تحولاتی که به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم به زیست اجتماعی معلمان و دانش‌آموزان برمی‌گردد. در ادامه با اشاره به تحولات رخ‌داده نقدی خواهد شد بر عملکرد تشکل‌های صنفی، از این منظر که اگر تشکل‌های صنفی به این مسائل ورود نکنند پس اولویت کانون‌های صنفی چیست؟

اختلاس در صندوق ذخیره فرهنگیان

وقتی خبر اختلاس صندوق ذخیره فرهنگیان منتشر و علنی شد عدد و رقم منتشرشده همگان را به شگفتی واداشت خبری که نشان می‌داد معلمان دارای چه سرمایه اقتصادی عظیمی هستند اما از مواهب این سرمایه برخوردار نیستند. اگرچه به‌صورت جسته‌ و گریخته برخی معلمان به این موضوع در یادداشت‌های خود به آن پرداختند اما آن‌گونه که شایسته بود تشکل‌های صنفی به این مسئله ورود نکردند. گویی صندوق ذخیره متعلق به معلمان نیست و دفاع از حقوق معلمان عضو صندوق ربطی به فعالیت‌های صنفی و آموزشی ندارد.

استیضاح/استعفای وزیر

یکی از رویدادهای مهم دیگر که هم‌زمان با شروع سال تحصیلی رخ داد مسئله استیضاح وزیر بود که بعداً با استعفای فانی، شاهد روی کار آمدن وزیر جدید بودیم. در پروسه طرح استیضاح تا استعفا و رای اعتماد، متاسفانه شاهد فعالیت کانون‌ها در سراسر کشور نبودیم منظور از فعالیت این نیست که کانون‌های کشور برای حمایت از فردی وارد کارزار شوند یا علیه فردی فعالیت کنند. بلکه منظور این است که کانون‌ها باید از این فضا استفاده کنند و مطالبات خود را به عرصه عمومی انتقال داده تا هرکسی با وعده و وعید بدون پشتوانه به اتکای مسئله آموزش عمومی با افکار عمومی بازی نکند. مگر می‌شود که تشکل‌های صنفی و فعالان این عرصه روی موضوع مهمی مانند تغییر وزیر موضع مطالبه محور نداشته باشند؟

ابلاغیه جدید فرم ارزشیابی

فرم ارزشیابی، ازجمله مواردی است که به‌صورت مستقیم به تمام نیروی کارآموزشی مربوط می‌شود دستورالعمل جدید مهرماه به مدارس ابلاغ شد، دستورالعملی که مستقل از محتوای آن بایستی مورد بررسی قرار گیرد تا منافع معلمان تضییع نشود. این فرم اگرچه برای سال تحصیلی جاری ابلاغ‌شده است اما در مدارس شهرستان‌های استان تهران بخشنامه‌ای به مدارس ابلاغ شد که طبق دستورالعمل ملاک ارزیابی از نمره 100 به 120 ارتقا می‌یافت. طبق این بخشنامه برای این منظور باید نمره سال پیش در عدد 15/1 ضرب شود تا با توجه به نمره سال جاری یکسان شود. در این صورت نمره ارزشیابی فردی که نمره 100 را گرفته است به 115 تغییر می‌کند و هرگز به 120 نمی‌رسد جالب این‌که شنیده‌ها حاکی از آن است که برخی امتیازات مانند رتبه‌بندی(در صورت اجرا) قرار است بر اساس حداقل نمره سال پیش یعنی 105 اعمال گردد در این صورت حداقل نمره ارزشیابی کسب‌شده توسط معلمان در سال گذشته یعنی 85 هرگز به 105 نخواهد رسید. اما طنز قصه اینجاست که طراحان این بخشنامه خود اقرار نموده‌اند که کسی قادر به کسب 120 نمره نیست در غیر این صورت باید نمره سال پیش را در عدد 2/1 ضرب می‌کردند.

بودجه آموزش‌وپرورش

یکی از موارد دیگری که این روزها مطرح‌شده است مسئله بودجه آموزش عمومی است و طبق روال گذشته قصه عدم اختصاص بودجه مناسب به این حوزه است این مهم در حالی رخ می‌دهد که دانش آشتیانی مدعی بود برای بودجه تلاش خواهد نمود و حامیانش بر این وجه وی تاکید می‌کردند. اگر قرار نیست تحولی در بودجه رخ دهد چگونه ممکن است دستمزد معلمان افزایش یابد تا آنان از زیرخط فقر نجات یابند؟ اگر بودجه فقط کفایت دستمزد را می‌کند چگونه ممکن است مدارس بتوانند در راستای یک آموزش باکیفیت گام بردارند؟ این همان نقطه‌ای است که باید کانون‌ها دولت و مجلس را ارزیابی نمایند که فرادستان تا چه اندازه برای دغدغه‌های آنان اهمیت قائل هستند. وظیفه تشکل‌های صنفی نقد رویکردی است که آموزش‌وپرورش را اولویت نمی‌داند بدون نقد در این مرحله ، انتقادات و مطالباتی که فردا مطرح می‌شود و بار مالی دارد عملاً نقد و مطالبه‌ای بدون پشتوانه است.

مطالبات بازنشستگان

ماه‌های گذشته، مطالبات بازنشستگان و پیشکسوتان عرصه آموزش عمومی به‌صورت متناوب و به اشکال گوناگون مطرح‌شده است اما دریغ از گامی موثر از سوی دولت و مجلس. این مطالبات بر حق چیزی جز مطالبه یک زندگی شرافتمندانه و بر مبنای کرامت انسانی نیست اما ما شاغلین و فعالین صنفی و تشکل‌ها طوری از کنار این خواسته‌ها عبور می‌کنیم که گویی وضعیت معیشتی و منزلتی این معلمان دیروز ما، آینه تمام نمای فردای ما نیست! گویی آن‌ها زندگی و جوانی خود را در صنف و کشور دیگری سپری کرده‌اند و ما هیچ ربطی به هم نداریم.

ادامه فضای امنیتی در حوزه فرهنگ

در روزهای گذشته شاهد احضار و اجرای حکم برخی از فعالان صنفی حوزه فرهنگ بودیم که نشان می‌دهد هنوز فرهنگ امنیتی بر فضای کار صنفی حاکم است و امنیت فرهنگی مورد ادعای رئیس‌جمهور، محقق نشده است. برخی از این فعالان صنفی به خاطر پیگیری مطالبات صنفی و آموزشی دچار تضییقاتی شده‌اند، پس شایسته است تشکل‌ها و فعالان صنفی به‌عنوان یک وظیفه این مهم را در دستور کار خود قراردهند.

هرچند ممکن است برخی تشکل‌ها و فعالین به موضوعات فوق ورود کرده باشند اما هر یک از موضوعات فوق به‌قدری در مسئله آموزش و زیست معلمان و دانش‌آموزان موثر است که ضروری است تشکل‌ها برای پیگیری آن‌ها دارای برنامه مشخص باشند. برای این منظور ضروری است تشکل‌های صنفی برنامه‌های تاکتیکی و راهبردی خود را تنظیم کنند تا مشخص شود مصادیق فوق چه نسبتی با برنامه‌های آنان دارند و راهکار تحقق خواسته‌های صنفی و آموزشی معلمان بر بستر این برنامه‌ها چگونه میسر و ممکن است.

نام:
ایمیل:
* نظر: